Privacy, belachelijk

De veiligheid of de controle? Het is geen kwestie van iets te verbergen. Als alle mensen het recht op privacy hebben, waar ligt de grens tussen wat alleen mijn is en de rest? Of beter: kan idereen alles over idereen weten?
We leven in een wereld waarin alles zichtbaar is. Als je facebook hebt kan je dat niet verwijderen. En dat is een voorbeeld. Ik neem facebook niet serieus maar heel veel mensen hebben daar hun echte gegevens. Misschien is het een spel en misschien niet. Dat weten we nog niet.
Een meer serieuse voorbeelden zijn CCTV camera’s. Elke politieman zal je uitleggen dat CCTV voor je eigen veiligheid bestaat en niet omdat ze wat je doet willen weten. Toch voel ik me niet goed als ik een camera om elke hoek ziet. Ja, ik heb niets te verbergen. Toch.
Het is wel het feit dat wij in een wereld van exhibitionisme leven. Kijk maar naar al die tv programma’s en alles wat op internet gevonden kan worden. Niet zo leuk. Ik praat niet over porn maar over de levens van mensen die zo ontuld zijn. Ik stel voor dat ze van CCTV heel veel houden, zo’n theater elke dag!
En dan stel je voor. Iedereen zegt dat je de backup moet doen. Elke belangrijke ding ligt op mijn hard disc. En elke goede hacker kan erin binnendringen. Leven wij dus in een wereld van paranoia en informaties of is het beter om erover niet zoveel te denken?

De rottende verhoudingen

Wat is er?
Niets.

Niet alle dingen zo hard moeten zijn. Mensen geloven dat je eerste hard moet huilen, lijden, zo hard dat je je enig bloed ziet, en dan genieten, alleen maar genieten.
Ik heb nooit van deze mening gehouden.
Waarom moet alles zo hard zijn, bestaar er ‘het universele idee van het lijden’?
Dat geloof ik niet. En ja, misschien is het wel kinderachtig, maar aan de andere kant zijn we allemaal hier om ongeveer 200 worden te schrijven. Met of zonder inspiratie.

Hoe hard kan dat zijn.

Vorige week heb ik met mijn vader gepraat. Hij praatte en ik luisterde.
Hoe hard kan dat zijn.
En hij heeft me verteld sommige verhalen uit zijn leven.
Het is zo leuk wanneer je ziet hoe tevreden je ouders met hun verhaaltjes zijn.
Maar na ons gesprek was mijn eerste gedachte:
“menselijke verhoudingen zijn zo slecht”

Als alles niet zo moeilijk moet zijn, kunnen wij onze relaties bewaren?
Ik zal niet erover schrijven of hier filosoferen,
maar als iemand je de volgende keer vraagt of er iets mis is, denk er goed na.

Vertouw je mij?

Nu heb ik zin in een sigaretje. Elke keer als ik over een problematisch thema denk, heb ik zin in een sigaretje.

Maar nu zal ik niet roken. Niet omdat ik zo’n sterke karakter heb maar omdat mijn pakje leeg is.
Hoe hard is het voor je om je geheimen te uiten? En niet alleen geheimen, maar je echte opinies, je echte ‘volgorde van gedachten’.
Je kan elke dag in tv programma’s horen: ja, dit is mij, honderd procent van mij, ja, dit is mijn echte karakter, ik heb niets te verbergen.
Domme mensen.
Niemand heeft ze gezegd dat ze geen karakter hebben dus hebben ze niets te verbergen.

Aan de andere kant bestaan er mensen die je kunnen begrijpen. Alleen door een vluchtige blik, door je huid, door de beweging van je lichaam. Je moet niets zeggen, niets uitleggen. Hij weet het, die persoon. Ik praat niet over de liefde, ik praat over het vertrouwen.

Vertrouw je mij?

Er word gezegd dat vrouwen meestal een goede intuitie hebben. Ik denk dat ook voor mij. Daarom word ik razend wanneer dat mislukt. Er zijn niet zoveel mensen tegen wie je alles kan zeggen. Ik praat nier over de beste vrienden, ik praat over het vertrouwen.

Ik vertrouw niet zo makkelijk.
En ik maak fouten.
In het leven zoals in het nederlands.
En ik oefen mijn optreden elke dag zoals het nederlands.
En ik wens dat er ergens een soort ‘oplossing’ lijst bestaat.

Of alleen maar de uitleg.