Monogamie en tijd

Een van mijn vrienden heeft vandaag op twitter een bijzonder status gezet: Een vrouw moet nooit alleen zijn, er moet altijd een man daarbij zijn om haar jurk dicht te knopen.
Toen dacht ik, het is misschien zelfs belangrijker om haar (mijn, jouw) jurk los te knopen?
Is dat eigenlijk de definitie van de monogamie?
Natuurlijk is het ingewikkelder dan dit, maar aan het begin (en het einde) van een relatie, is deze zin een soort kern daarvan?
Als een realtie ontwikkelt, tegenmoet elke mens verschillende veranderingen.
Soms blijkt het leven te moelijk om te dragen, vooral als er twee mensen in een relatie zijn. En dan vragen zich mannen en vrouwen: is dit echt moelijkheden waard?
Als je eerste gedachte JA is, dan bezit je een raar verschijnsel, bijna uitgestorven tegenwoordig- een goede relatie.
En dan wordt de definitie van die relatie een beetje breder dan die zin over jurken en knopen, maar je wilt dat er absoluut niemand anders die knoop aanraakt, noot meer.

De blokkade

Het protest op de universiteit is een paar dagen geleden begonnen en het duurt nog. Ik persoonlijk heb geen problemen wat punten betreft maar ik zie dat steeds meer mensen er een echt probleem mee hebben.
wat volgens mij echt onbegrijpelijk is is: denkt er iemand aan de studenten of aan de onderwijs? Het is voor mij al zestiende jaar dat ik naar een soort school ga en ik herinner me dat ik ,toen ik nog een jonge scholier was, niet tevreden was. We moesten te veel boeken dragen, te veel leren en eigenlijk hebben we bijna alles vergeten.
Hoe is het mogelijk dat er absoluut niemand al jarenlang niets doet?
Is het echt mogelijk dat we allemaal zo ongeinteresseerd zijn?
Een hervorming van de opleiding is meer dan nodig en volgens mij is met dit protest de juiste tijd daarvoor.

De nieuwe dag

Het nieuws dat we opnieuw blogs moeten schrijven vond ik niet echt leuk want ik geen "fan" van verplichtingen ben, maar ja, ik denk over zo veel dingen tijdens een dag na, waarom kan ik die chaotische gedachten niet opschrijven.
Een paar dagen geleden zat ik in een cafe met mijn goede vriendin die ik echt lang niet gezien heb.
Het was raar, ik voelde me een beetje nerveus toen ik de trappen afging, alsof ik een "date" of zo heb. In elk geval praatten we heel lang die nacht, maar vooral praatten wij over het verleden. En toen dacht ik:
Zijn we echt dat anders nu dan drie jaar geleden? En was dat onze keuze of wij moesten dat doen om te overleven? Zou ik echt niet al mijn vergissingen opnieuw doen in het geval dat ik nog een leven heb?
Worden we ooit echt slimmer?
Maar al die vragen spinden in mijn hoofd alleen voor een seconde, in de andere zat ik daar met mijn goede vriendin en wij praatten over het verleden zoals we al die antwoorden hadden.
En het was leuk.