Geluk

Elk jaar als het december is denken we over het hele jaar na. Het is tijd wanneer we vaak onze eigen lijstjes van wat we goed of niet gedaan hebben maken.
Soms zijn mijn te zwart maar dit jaar was niet zo slecht.
Als ik in precies moet kiezen wat het best was- zou ik dat niet kunnen doen.
Niet omdat er zoveel goede dingen waren maar omdat ik besliste om naar het leven een beetje anders te kijken.
Veel veranderde in mijn leven maar ook rond mijn heen. Sommige mensen zijn er niet maar er zijn enkel nieuwe. Het is goed toch?
En met hen heb ik vandaag gepraat dat als we al slechte dingen vergeten en vergeven en van alle goede zeker houden, zouden we zeker dit jaar goed vinden.
In elk geval, wens ik dat het volgende beter wordt, en als dat niet kan, dan mag het hetzelfde als dit zijn.
(ik praat niet tegen jij, Economische Crisis).
Vrolijk Kerstfeest en een Gelukkig nieuwjaar mensen

1

Als je het antwoord "het is moelijk" krijg, vraag je je meteen af "waarom".
Die vraag wordt zelfs groter als de sprekers niet aan hetzelfde denken.
Een man, een vrouw, een vreemdeling, een kind, we zijn allemaal verschillend.
Niet in de betekenis van de reclame voor Benetton, maar in de betekenis van wat je hart verwacht. En als een hart niet wat het verwacht krijgt en wat het nodig heeft, wordt het echt moelijk. Waar gaan die verwachtingen na een teleurstelling toe?
Bij de meesten gaan ze naar de bitterheid. Maar ik heb iets opgemerkt.
Mijn hele leven probeer ik om die frasen "vreemdelingen gaan met problemen anders om" " Serviers zijn meer gevoelig" "we eten glas als we triest zijn" etc. niet serieus te nemen want ze zijn als horoscoop, het is te makkelijk om erin te geloven. Maar ik geloof dar er bepaalde verschillen wel bestaan.
Ik hoop alleen dat mijn verwachtingen niet zo makkelijk als een glas of een hart gebroken kunnen zijn.

Crisis and the city

Wat denk jij, hoeveel mensen zijn er in Belgrado?
Twee, drie miljoen?
FOUT, er zij vijf mensen in Belgrado, zij waren allemaal met elkaar in een of andere soort relatie en nu zijn ze boos op elkaar omdat.. niemand weet precies.
Ik woon in deze (soms verdomme) stad 22 jaar. En ik zal nooit verbaasd genoeg zijn over het feit dat we allemaal op een of andere manier "gebonden" zijn.
Weet je dat gevoel wanneer je iemand absoluut onbekend ontmoet, je begin met die persoon praten en na een, twee, acht uur praten realiseer je je dat die person iets met je leven heeft.
Soms is dat leuk, maar soms @@##$@#!@ echt God, echt, karma weer, ja?
Misschien is het geen wonder omdat er iedereen hier zo veel alcohol drinkt dat je elke dat op de straat hoort: ah, shit happens.
Een keer per maand is oke, maar elke dag.. En misschien wegens het feit dat er hier "shit" bijna elke dag "happens", is het geen wonder dat als er sommigen van ons elkaar op de straat ontmoeten, kunnen we elkaar niet recht in de ogen kijken.
Nooit.