Goede keuzen

Als een plan mislukt, wiens schuld is het? Of beter, kan je ooit je eigen leven controleren?
In de laatste tijd hoor ik veel onlogische verhalen via mijn vrienden. Misschien is het wegens de lente of is het gewoon maar zo, maar ik kan niet zeggen dat ik hen niet begrijp. Mijn vrienden, niet de verhalen. Omdat het vaak zo gebeurt, je denkt dat je alle controle over je leven hebt en na twee seconden begrijp je wel dat het onmogelijk is. Er zal altijd een ONZICHTBARE factor bestaat. Vaak vraag ik me af of ik ooit zal begrijpen waarom we nooit een totale controle kunnen hebben. Zijn we te stom, of gaat het om enkele magische dingetjes rond ons heen die niet kunnen zien, laat staan begrijpen? Hoe dan ook, maak ik plannen. Ik doe dat elke dag. Soms alleen, soms met iemand anders. We kunnen alleen maar voor het best hopen.

Tweet longer

Wat de moderne tijd meebrengt weten we allemaal al goed. Nog belangrijker, gebruiken wij dat heel vaak, Natuurlijk denk ik hier aan de internet. Het is volgens mij bijna onmogelijk en ook niet normaal dat we geen internet gebruiken omdat we de dag beter kunnen doorbrengen. Dat permiteren on onze verplichtingen ons niet.
Maar, wat is er met het vermaak? Die namelijk grote tijd die wij op internet doorbrengen? En hiermee denk ik in de eerste plaats aan facebook on twitter.
Als we iets op internet plaatsen, bijvoorbeeld iets wat we leuk of niet leuk vinden, wat willen we echt daarmee bereiken? Zijn we allemaal in onze aarde exhibitionisten? Sommigen meer, sommigen minder. In het verhaal dat facebook je helpt om met je vrienden die heel ver zijn te contacteren geloof ik niet. Dat is een procent van je tijd, en hoewel je offline blijkt te zijn, weten we allemaal dat je onbewust al de derde zak chips geopend heeft.
Nou, de zon schijnt nog, maar ik moet mijn blog schrijven!
En een beetje twitteren.

Verkieziengen

Soms is mij ongelooflijk hoe ongeinteresseerd ik ben wat de nationale verkiezingen betreft. En elke keer is het erger. Deze keer denk ik absoluut niet over de kandidaten na (omdat het om het even is) maar ik kijk af en toe naar hun campagnes. Ongelooflijk. Natuurlijk zijn ze stom in alle landen maar het is altijd het ergst als het aan jou gebeurt. Ten eerste die "Ujedinjeni regioni" of wat dan ook. Wie heeft naar die reclames gekeken en gezegd "Nou, dit is toch heel goed!" Ik vroeg me altijd af of ze blind zijn of gewoon willen ze niet te veel denken. Ik bedoel, iemand krijgt geld voor die idiotische motto's maar zo stom, echt waar? En wat is er aan de hand met Cedomir Jovanovic? Waarom ziet hij er zo onbewust uit? Is dat een gedeelte van zijn campagne of wil hij echt dat mensen blijven te denken dat hij alle drugs gebruikt?
Hoe dan ook, deze verkiezingen zullen echt belachelijk zijn.

Herinneringen

Hoe zou mijn leven zonder allerlei herinneringen eruitzien?
Helaas of gelukkig, hoor ik bij de groep mensen die niet zo makkelijk het verleden van het heden apart kunnen zetten. Vaak denk ik aan de mensen, de ruimten, de geuren die ooit rond mijn heen waren. En vaak is dat te eng.
Aan de andere kant neem ik te makkelijk het afscheid van sommigen. Het is alsof ik ze in een aparte deel van mijn hersens zet en ze bestaan niet meer voor mij.
Hoe dan ook, probeer ik niet zo veel na het verleden te kijken. Wat ik nooit begrepen heb is de reden waarom we niet zonder de herinneringen kunnen leven. Vooral als ze triest zijn. Het gevoel van pijn dat het hart vervult is sterket dan elke drug of alcohol. Ben ik verslaafd aan het verleden? Hoop niet.