Social network

Vorige week heb ik een nieuwe film gekeken. Ten eerste dacht ik dat ik ‘Uberlife’ zal kijken maar ik luister nooit wat anderen tegen mij zeggen daarom verstond ik ook niet dat ik een andere film ga kijken. En dat was ‘Social network’ Het gaat over de maker van Facebook en zijn redenen om deze social network te maken. Het is interesant omdat het behalve allerlei informaties veel persoonlijke gebeurtenissen bevat. En dat is altijd interesant voor het publiek. Ik zal het verhaal niet vertellen omdat ik de spoliers haat, maar ik zou het heel graag raden. De humor is heel goed en als jullie van Justin Timberlake houden dan is het absoluut noodzakelijk om deze film te bekijken. Hij zingt niet. Of danst. Gelukkig. Na de film hebben mijn vriend en ik erover gesproken, hoe kunnen wij zoveel geld verdienen? En dan hebben we een plan gemaakt. We zullen een site met de meest nutteloze mensen ter wereld maken. Bijvoorbeeld Tijana Dapcevic. Of Zeljko Joksimovic. Enzovoort. En naast hun foto zal optie staan: nut krijgen. Maar als je dat wilt klikken realiseer je je dat het onmogelijk is omdat ze nooit nuttig zullen zijn. Haha heel goed, maar we zullen geen geld daarvan krijgen, dat weet ik ook.

Privacy, belachelijk

De veiligheid of de controle? Het is geen kwestie van iets te verbergen. Als alle mensen het recht op privacy hebben, waar ligt de grens tussen wat alleen mijn is en de rest? Of beter: kan idereen alles over idereen weten?
We leven in een wereld waarin alles zichtbaar is. Als je facebook hebt kan je dat niet verwijderen. En dat is een voorbeeld. Ik neem facebook niet serieus maar heel veel mensen hebben daar hun echte gegevens. Misschien is het een spel en misschien niet. Dat weten we nog niet.
Een meer serieuse voorbeelden zijn CCTV camera’s. Elke politieman zal je uitleggen dat CCTV voor je eigen veiligheid bestaat en niet omdat ze wat je doet willen weten. Toch voel ik me niet goed als ik een camera om elke hoek ziet. Ja, ik heb niets te verbergen. Toch.
Het is wel het feit dat wij in een wereld van exhibitionisme leven. Kijk maar naar al die tv programma’s en alles wat op internet gevonden kan worden. Niet zo leuk. Ik praat niet over porn maar over de levens van mensen die zo ontuld zijn. Ik stel voor dat ze van CCTV heel veel houden, zo’n theater elke dag!
En dan stel je voor. Iedereen zegt dat je de backup moet doen. Elke belangrijke ding ligt op mijn hard disc. En elke goede hacker kan erin binnendringen. Leven wij dus in een wereld van paranoia en informaties of is het beter om erover niet zoveel te denken?

De rottende verhoudingen

Wat is er?
Niets.

Niet alle dingen zo hard moeten zijn. Mensen geloven dat je eerste hard moet huilen, lijden, zo hard dat je je enig bloed ziet, en dan genieten, alleen maar genieten.
Ik heb nooit van deze mening gehouden.
Waarom moet alles zo hard zijn, bestaar er ‘het universele idee van het lijden’?
Dat geloof ik niet. En ja, misschien is het wel kinderachtig, maar aan de andere kant zijn we allemaal hier om ongeveer 200 worden te schrijven. Met of zonder inspiratie.

Hoe hard kan dat zijn.

Vorige week heb ik met mijn vader gepraat. Hij praatte en ik luisterde.
Hoe hard kan dat zijn.
En hij heeft me verteld sommige verhalen uit zijn leven.
Het is zo leuk wanneer je ziet hoe tevreden je ouders met hun verhaaltjes zijn.
Maar na ons gesprek was mijn eerste gedachte:
“menselijke verhoudingen zijn zo slecht”

Als alles niet zo moeilijk moet zijn, kunnen wij onze relaties bewaren?
Ik zal niet erover schrijven of hier filosoferen,
maar als iemand je de volgende keer vraagt of er iets mis is, denk er goed na.

Vertouw je mij?

Nu heb ik zin in een sigaretje. Elke keer als ik over een problematisch thema denk, heb ik zin in een sigaretje.

Maar nu zal ik niet roken. Niet omdat ik zo’n sterke karakter heb maar omdat mijn pakje leeg is.
Hoe hard is het voor je om je geheimen te uiten? En niet alleen geheimen, maar je echte opinies, je echte ‘volgorde van gedachten’.
Je kan elke dag in tv programma’s horen: ja, dit is mij, honderd procent van mij, ja, dit is mijn echte karakter, ik heb niets te verbergen.
Domme mensen.
Niemand heeft ze gezegd dat ze geen karakter hebben dus hebben ze niets te verbergen.

Aan de andere kant bestaan er mensen die je kunnen begrijpen. Alleen door een vluchtige blik, door je huid, door de beweging van je lichaam. Je moet niets zeggen, niets uitleggen. Hij weet het, die persoon. Ik praat niet over de liefde, ik praat over het vertrouwen.

Vertrouw je mij?

Er word gezegd dat vrouwen meestal een goede intuitie hebben. Ik denk dat ook voor mij. Daarom word ik razend wanneer dat mislukt. Er zijn niet zoveel mensen tegen wie je alles kan zeggen. Ik praat nier over de beste vrienden, ik praat over het vertrouwen.

Ik vertrouw niet zo makkelijk.
En ik maak fouten.
In het leven zoals in het nederlands.
En ik oefen mijn optreden elke dag zoals het nederlands.
En ik wens dat er ergens een soort ‘oplossing’ lijst bestaat.

Of alleen maar de uitleg.

De laatse, hysterische, kleine blog

Alle goede dingen worden verboden of zijn met veel calorieën. En meteen ben ik zo nerveus omdat ik met sigaretten gestopt heb. Zo nerveus. Hoe is het mogelijk!?
Sigaretten hebben geen mooie geur… niets leuks! Maar ik ben zo verslaafd, ik moet toegeven.
En nu, mijn moeder zit op mijn bed en praat over.. iets, ik weet niet waar zij over praat, maar zij maakt mijn hysterische situatie meer hysterisch!
Oké, zij is weg nu.
En ja, sigaretten. Geen blog over liefde en lijden, het is mijn laatste blog, weet je!
Er zijn twintig mensen online op msn en drie op gmail chat.
En Mirko ook, hoi Mirko.

Het is niet zo koud en de maan ziet een beetje dichtbij eruit en.. wacht even, ik kan de maan goed zien! Geen wolken!
En ik ben thuis, verdomme. Ik ben een sociale mens. Grappig. Ik ontmoet mijn vrienden op de straat nu, hoe triest! Ik ben ook verslaafd aan mijn vrije tijd.
Geen sigareten, geen vrije tijd.

Ik wil een ijsje en een zomer. Meteen.
Tot ziens.

Meneer Verstand

Mijn grootse angst is de onverschilligheid. Ik zie mensen die lijden, ze lijden elke dag.
Ik vind het triest.
Mijn grootste angst is het lijden. Ik zie mensen die zo veel dingen niet weten, zo veel verbergen.
Kan iets je schelen?
Ik wacht voor het antwoord en ik krijg het niet.
Ik krijg het absoluut niet.
Het universum zwijgt. Ik ben te ingeduldug.

Onlangs drink ik te veel koffie. Misschien is dat de reden.

Ik heb te veel verplichtingen, maar mijn verstand is ergens anders.
Meneer Verstand is aan het reizen, bel hem volgende jaar op.

Korte herinnering- bel je tandarts op.

En, ja, de angst, de pijn.. in Godsnaam, iemand zou denken dat ik emo ben.

Ik vind de regen zo vervelend (zie je nu, ik ben geen emo kind).
De hele dag ben ik voor mijn stemmingwisselingen aan het wachten.
En dat is vermoeiend.

Ik zie nu door het raam dat alle mensen in de buurt dezelfde bloemen hebben.
Voorstellen jullie je: alle mensen in de buurt houden van lelijke bloemen.
Geen getalenteerd individu!

Ik schrijf zo veel niet-verbonden dingen omdat het universum nog zwijgt.
Meneer Verstand is ergens aan het reizen situatie, weet je.

Jij kan het nooit zien

De hoogmoed is een raar fenomeen.
Waarom maken mensen in gedichten geen verbond tussen de hoogmoed en het hart maar alleen tussen het hart en de zin?
Hoe ver laat je jouw hoogmoed? En hoe ver kan je je hoogmoed weglopen?

Er word gezegd in psychologie dat mensen die hun agressie en slecht gedrag goed kunnen controleren zijn meer aanvaardbaar voor de maatschapij.

Is hoogmoed een goed of een slecht vorm gedrag?

Ja, ja, dat hangt af..

Wat hangt dat ervan??

Onze mening, opvoeding.. horoscoop?

Ik denk dat we met het zijn geboren. Jij weet hoe donker is het daar beneden, en niemand anders.

De hoogmoed is een speciale manier waarop jij kan tegen iemand “nee” zeggen.
Mensen zijn zo triest wanneer ze verbitterd zijn.
Ze huilen, vechten, lijden, gaan dood van het verdriet.

Maar morgen zal je weer opstaan. Genoeg of geen tolerantie voor mensen hebben.

Misschien iets niet zo goed op de straat ontmoeten.
De hoogmoed zal je je reactie fluisteren.
Na 5 minuten zal je je ziek voelen.

Soms vallen, het koude beton voelen, en opnieuw beginnen.

Dankzij de hoogmoed.