De slechte weer. Weer.

Ik zal nu niet opnieuw klagen over
a. geen slaap
b. geen vrije tijd
c. geen zomer
d. geen snoepjes

In tegenstelling tot vorige jaren, dit jaar voelde ik me goed toen ik de winter in de lucht geurde. Het was niet te koud, het sneeuwde ook niet maar ik kon het wel zien, de winter is heel dichtbij. Afgelopen jaren was dat verschrikkelijk, elke keer als ik de winter geurde voelde ik me depressief.
Misschien veranderde iets dit jaar. Misschien denk ik nu op een andere manier.
Ik hou van winter niet en ik kan zweren dat ik ervan nooit zal houden.
Maar het is feit dat onze stemming van allerlei gebeurtenissen afhangt.
En hei is feit dat (ik denk dat ik dit ergens al heb gezegd) de ergste problemen tijdens de winter gebeuren. De reden is duidelijk: waarom zal het anders zijn?
Die dag toen ik de winter geurde hoorde ik het eind van een lied op radio:

Nobody will ever push me around.

Dat is waar, elke dag en elke second hangt van je stemming af.
En hoeveelheid snoepjes.

Help jezelf

Soms word ik wakker met een lied of een paar woorden in mijn hoofd. Heel bijzonder, misschien ben ik gek. Soms dat lied bestaat, soms niet, soms verzien ik. Maar vanochtend werd ik wakker met woorden: help jezelf. Het was heel raar omdat ik al drie dagen absoluut niet kan slapen, en ik voel me moe. En help jezelf is geen vrolijk bericht.
Ik stond op, vroeg me af of ik nog droom en bleef naar de muur kijken. Niets. Ben ik mijn verstand kwijt? Of denk ik dat alleen ik mezelf kan helpen? In ieder geval voel ik me niet beter.
En toen ik dacht dat het alleen maar een slechte droom was, voelde ik me ongerust.
Voel ik me echt zoals alleen ik kan mezelf helpen? Is dat waar? Ben ik zo’n persoon?
Of ben ik alleen te moe om over iets normaals te denken. Elke keer als ik te moe ben word ik paranoïde en ik denk dat alles slecht is.
Als het geen bericht van mijn hersens is en als het een gevolg van niet slapen is, heeft het dan een betekenis?
Ik hoop niet.

Ik ben moe

Ik ben moe. En ik slaap niet genoeg.
Hopelijk zal ik morgen naar een feest gaan.
Ik denk dat mensen me niet zullen erkennen.

Ik slaap alleen vijf uur omdat ik voorturend nerveus ben, maar dat is nu geen probleem.
Nu voel ik me lekker elke keer als ik nerveus ben. Mmm, lekker!
Wie heeft het leven nodig?! Nee, ik niet.
Nu schrijf ik essays! Ik heb een beter leven, met potloden en boeken!
Ik ga naar de universiteit en ik geniet ervan.
Elke zaterdag is een prachtige dag voor mij.
Ik ben zo vrolijk omdat ik moet naar universiteit, zo vrolijk dat soms vergeet ik om te ontbijten!
Stel je voor, zo’n vrolijkheid.
Maar, ik moet iets toegeven, meestal geniet ik van Vlaamse literatuur. Zo leuk!
Zo veel lekkere dialogen die niemand ter wereld kan verstaan!

<3

En elke keer als ik dat lees doe ik alsof ik een specialist voor gezellige Vlaamse spreektaal ben.
En ja, ha ha hi hi, nu spel ik het Engles zoals het Nederlands
I want toe pei foor you.


Grappig?

Social network

Vorige week heb ik een nieuwe film gekeken. Ten eerste dacht ik dat ik ‘Uberlife’ zal kijken maar ik luister nooit wat anderen tegen mij zeggen daarom verstond ik ook niet dat ik een andere film ga kijken. En dat was ‘Social network’ Het gaat over de maker van Facebook en zijn redenen om deze social network te maken. Het is interesant omdat het behalve allerlei informaties veel persoonlijke gebeurtenissen bevat. En dat is altijd interesant voor het publiek. Ik zal het verhaal niet vertellen omdat ik de spoliers haat, maar ik zou het heel graag raden. De humor is heel goed en als jullie van Justin Timberlake houden dan is het absoluut noodzakelijk om deze film te bekijken. Hij zingt niet. Of danst. Gelukkig. Na de film hebben mijn vriend en ik erover gesproken, hoe kunnen wij zoveel geld verdienen? En dan hebben we een plan gemaakt. We zullen een site met de meest nutteloze mensen ter wereld maken. Bijvoorbeeld Tijana Dapcevic. Of Zeljko Joksimovic. Enzovoort. En naast hun foto zal optie staan: nut krijgen. Maar als je dat wilt klikken realiseer je je dat het onmogelijk is omdat ze nooit nuttig zullen zijn. Haha heel goed, maar we zullen geen geld daarvan krijgen, dat weet ik ook.

Privacy, belachelijk

De veiligheid of de controle? Het is geen kwestie van iets te verbergen. Als alle mensen het recht op privacy hebben, waar ligt de grens tussen wat alleen mijn is en de rest? Of beter: kan idereen alles over idereen weten?
We leven in een wereld waarin alles zichtbaar is. Als je facebook hebt kan je dat niet verwijderen. En dat is een voorbeeld. Ik neem facebook niet serieus maar heel veel mensen hebben daar hun echte gegevens. Misschien is het een spel en misschien niet. Dat weten we nog niet.
Een meer serieuse voorbeelden zijn CCTV camera’s. Elke politieman zal je uitleggen dat CCTV voor je eigen veiligheid bestaat en niet omdat ze wat je doet willen weten. Toch voel ik me niet goed als ik een camera om elke hoek ziet. Ja, ik heb niets te verbergen. Toch.
Het is wel het feit dat wij in een wereld van exhibitionisme leven. Kijk maar naar al die tv programma’s en alles wat op internet gevonden kan worden. Niet zo leuk. Ik praat niet over porn maar over de levens van mensen die zo ontuld zijn. Ik stel voor dat ze van CCTV heel veel houden, zo’n theater elke dag!
En dan stel je voor. Iedereen zegt dat je de backup moet doen. Elke belangrijke ding ligt op mijn hard disc. En elke goede hacker kan erin binnendringen. Leven wij dus in een wereld van paranoia en informaties of is het beter om erover niet zoveel te denken?

De rottende verhoudingen

Wat is er?
Niets.

Niet alle dingen zo hard moeten zijn. Mensen geloven dat je eerste hard moet huilen, lijden, zo hard dat je je enig bloed ziet, en dan genieten, alleen maar genieten.
Ik heb nooit van deze mening gehouden.
Waarom moet alles zo hard zijn, bestaar er ‘het universele idee van het lijden’?
Dat geloof ik niet. En ja, misschien is het wel kinderachtig, maar aan de andere kant zijn we allemaal hier om ongeveer 200 worden te schrijven. Met of zonder inspiratie.

Hoe hard kan dat zijn.

Vorige week heb ik met mijn vader gepraat. Hij praatte en ik luisterde.
Hoe hard kan dat zijn.
En hij heeft me verteld sommige verhalen uit zijn leven.
Het is zo leuk wanneer je ziet hoe tevreden je ouders met hun verhaaltjes zijn.
Maar na ons gesprek was mijn eerste gedachte:
“menselijke verhoudingen zijn zo slecht”

Als alles niet zo moeilijk moet zijn, kunnen wij onze relaties bewaren?
Ik zal niet erover schrijven of hier filosoferen,
maar als iemand je de volgende keer vraagt of er iets mis is, denk er goed na.

Vertouw je mij?

Nu heb ik zin in een sigaretje. Elke keer als ik over een problematisch thema denk, heb ik zin in een sigaretje.

Maar nu zal ik niet roken. Niet omdat ik zo’n sterke karakter heb maar omdat mijn pakje leeg is.
Hoe hard is het voor je om je geheimen te uiten? En niet alleen geheimen, maar je echte opinies, je echte ‘volgorde van gedachten’.
Je kan elke dag in tv programma’s horen: ja, dit is mij, honderd procent van mij, ja, dit is mijn echte karakter, ik heb niets te verbergen.
Domme mensen.
Niemand heeft ze gezegd dat ze geen karakter hebben dus hebben ze niets te verbergen.

Aan de andere kant bestaan er mensen die je kunnen begrijpen. Alleen door een vluchtige blik, door je huid, door de beweging van je lichaam. Je moet niets zeggen, niets uitleggen. Hij weet het, die persoon. Ik praat niet over de liefde, ik praat over het vertrouwen.

Vertrouw je mij?

Er word gezegd dat vrouwen meestal een goede intuitie hebben. Ik denk dat ook voor mij. Daarom word ik razend wanneer dat mislukt. Er zijn niet zoveel mensen tegen wie je alles kan zeggen. Ik praat nier over de beste vrienden, ik praat over het vertrouwen.

Ik vertrouw niet zo makkelijk.
En ik maak fouten.
In het leven zoals in het nederlands.
En ik oefen mijn optreden elke dag zoals het nederlands.
En ik wens dat er ergens een soort ‘oplossing’ lijst bestaat.

Of alleen maar de uitleg.