De schoonheid.. zo individueel, zo belangrijk. Andy Warhol heeft gezegd dat als iedereen niet mooi is, dan niemand is. Eindelijk is het “gewoon” kunst.
Maar, als het zo individueel is, waarom bestaan er zoveel tijdschriften met “Ja” en “Nee” en “Moet” en wat dan ook. Bezitten we allemaal echt de schoonheid? Is het iets als liefde, jij kan het voelen, maar kan het absoluut niet definiëren? Lijden we allemaal aan persoonlijkheid ciris? Rustig maar, hier is het, dat antwoord:
“Hoe kan je individueel zijn, idioot, jij koopt kleren in een winkelcentrum, met andere miljoen mensen.” “Ja, oké, volgende keer zal ik een naaister kopen.”
Maar ik denk dat het tegenwoordig makkelijker is om vrij te zijn. Jij kan bijna alles mengen en iets creatiefs maken. Het is bijna een regel.
Wacht even, heb ik ''tegenwoordig'' gezegd? Wie zegt dat Servië achterstand loopt?
Dank je wel. Safari is hier in de mode sinds..umm, eeuwig.
Ten slotte denk ik dat Andy gelijk had. Je hoeft het alleen te vinden, die schooheid, het bestaat in alle mensen.
“Het is einde van de wereld, en nog heb ik geen nieuwe vriend” zei dronken Marija, toen wij naar huis gingen. Het was een vrijdag, wij waren van een saai feestje aan het terugkomen. Haar woorden spinde in mijn hoofd. Ik kon die nacht niet slapen. Wat zijn problemen van een gewoon meisje?
Oké, in Servië. Belgrado heeft een speciale klimaat. Als jij een sociale mens bent, dan ken jij te veel mensen. Soms is het goed, soms is het claustro. Toen ik jonger was, vonden wij geen verschillen tussen dagen. Is het maandag, vrijdag, zaterdag, geen probleem. Alles was zo nieuw, zo aantrekkelijk voor ons. Verlichting in clubs, veel kleuren, een nieuwe wereld was daar. Zo nu, moet ik me voorstellen: hoe is het mogelijk dat mijn generatie zo moe is?
Een vrijdag. Het begin. - Hoi, ben je gek, ik ben jij drie uren aan het bellen, met wie praat jij? - Met Marija, zij wil vannacht niet naar Plastik. - Waarom!? - Omdat hij daar is. - Verdomme, ik kan absoluut niet naar Tube, die wicht is daar met hem. - Maar.. - NEE! - Ik wil niet naar Batler, als ik nog een keer deze mensen zie, zou ik iets afbranden.
Het begin van zaterdag.
“Het is einde van de wereld, en nog heb ik geen nieuwe vriend” zei dronken Marija. Taxi deuren werden gesloten en zo begint een nieuwe ochtend. Over het brug ziet Belgrado zo mooi eruit. Ik voel me een beetje triest. Ik herinner me van alle situaties van deze nacht, en zo veel gezichten passeren door mijn hoofd. Ik heb hen al gezien, ik weet hun namen niet. Ik weet absoluut niets over hen. Alle gezichten en niet zo interessante gesprekken. En zij kennen mijn naam en mijn favorite drank. Marija slaapt in taxi, op TDI radio is blijkbaar nog een feest. Het is Belgrado, nooit kan jij alleen zijn, maar er bestaat een plaats voor je in het gedrang. Als jij wil zwijgen. Als jij wil praten. Goedemorgen, Belgrado.
Als jij naar veel muziek luistert, moet je iets kenmerken: 2009 was geen beste jaar voor luisteraren. Maar het is al verleden. Nu is het 2010. En wat hebben wij hier? Veel nieuwe rappers zeker. Gangster stijl is weer in de mode wijd en zijd. Auto tune gebruken, veel cash en mooie vrouwen, pistolen en bommen, grote auto’s, mijn God, alles is hier. Wij kunnen zeggen dat de man die deze stijl het best heeft gebruikt is:
Rick Ross
She say she 22 She seen them 22's We in room two 22
Hustlin is gemaakt in 2006. Hebben rappers nu nieuwe thema’s? Nee.
En wie zeg dat er alleen Amerikaanse rappers zijn?
klima radi na 22 felne su mi 22 BG 2 po 22 sati je 2:22
Bestaat er toekomst zonder verleden? Rap is niet zo eenvoudig, hoor, ik ben al begonnen met filosofische vragen.
''On to the next one''
Vind je het leuk? Dat maakt niet uit, in ieder geval, het is niet nieuw. Herinneren jullie je Justice nog? Stemmen van kinderen, zingen:
een van de grootse club hits, zo populaire, zo oud nu.
