Brave new world

“Het is einde van de wereld, en nog heb ik geen nieuwe vriend” zei dronken Marija, toen wij naar huis gingen. Het was een vrijdag, wij waren van een saai feestje aan het terugkomen. Haar woorden spinde in mijn hoofd. Ik kon die nacht niet slapen.
Wat zijn problemen van een gewoon meisje?





















Oké, in Servië.
Belgrado heeft een speciale klimaat. Als jij een sociale mens bent, dan ken jij te veel mensen. Soms is het goed, soms is het claustro.
Toen ik jonger was, vonden wij geen verschillen tussen dagen. Is het maandag, vrijdag, zaterdag, geen probleem. Alles was zo nieuw, zo aantrekkelijk voor ons. Verlichting in clubs, veel kleuren, een nieuwe wereld was daar. Zo nu, moet ik me voorstellen: hoe is het mogelijk dat mijn generatie zo moe is?


Een vrijdag. Het begin.
- Hoi, ben je gek, ik ben jij drie uren aan het bellen, met wie praat jij?
- Met Marija, zij wil vannacht niet naar Plastik.
- Waarom!?
- Omdat hij daar is.
- Verdomme, ik kan absoluut niet naar Tube, die wicht is daar met hem.
- Maar..
- NEE!
- Ik wil niet naar Batler, als ik nog een keer deze mensen zie, zou ik iets afbranden.


Het begin van zaterdag.

“Het is einde van de wereld, en nog heb ik geen nieuwe vriend” zei dronken Marija.
Taxi deuren werden gesloten en zo begint een nieuwe ochtend. Over het brug ziet Belgrado zo mooi eruit. Ik voel me een beetje triest. Ik herinner me van alle situaties van deze nacht, en zo veel gezichten passeren door mijn hoofd. Ik heb hen al gezien, ik weet hun namen niet. Ik weet absoluut niets over hen. Alle gezichten en niet zo interessante gesprekken. En zij kennen mijn naam en mijn favorite drank. Marija slaapt in taxi, op TDI radio is blijkbaar nog een feest.
Het is Belgrado, nooit kan jij alleen zijn, maar er bestaat een plaats voor je in het gedrang. Als jij wil zwijgen. Als jij wil praten.
Goedemorgen, Belgrado.