Een zelfstandig meisje

Het is 8 uur, het is zo koud vandaag. Mijn vriend en ik hebben al drie uur buiten gezeten.
Mijn handen zijn rood. Hij praat over iets zonder belang, alles is grijs en zwart.
“Ik heb koffie nodig. Heb je nog sigaretten?”
“Nee. Heb je wat geld?”
“Nee. Wat zullen we nu doen? Ik heb het koud.”
“Niets. We zullen nog een beetje hier zitten.”

Weet je hoeveel jongens doet niets elke dag?
Weet je hoe hard is het voor mij om iets slims te doen?

Opgroeien in Sërvie is geen Bingo situatie, maar het is ons leven. We kunnen met het niet stoppen, we kunnen onze omgeving niet zo makkelijk veranderen. Als je iets wilt veranderen, moet je met je eigen leven beginnen.
Stel je voor, met zoveel mensen die door je leven passen, heb je er iets van geleerd?
Heb je naar ze goed gekeken? Heb je ooit iets gevoeld?
Geloof mij, er bestaan mensen die niets voelen. Ik ken ze ook.

Zo nu, ben ik 20. Ik ben zeer pessimistisch, ik woon met mijn moeder, door mijn raam zie ik veel gebouwen.
Soms zie ik mensen. Soms niet.
Ik heb 2 beste vriendinnen. Ik geloof de mensen niet. Ze praten maar er gaat een ander liedje in mijn hoofd.
Word ik verbitterd? Ik weet het niet.
De moelijkste vraag: Wat zal je in de toekomst doen.
Mijn favoriete kleur: paars.