Het gevoel

Ik dacht dat het er niet meer was. Dat gevoel. Ik dacht dat ik het heb vergeten. Tenslotte. Maanden gingen voorbij.
Soms weet jij dat die dag gek zal zijn, iets zal gebeuren. Je weet het wanneer je door het raam voor de eerste keer ziet.
Vreemde dag.
Toen ik de bus uitstapte, gebeurde iets slechts met mijn mp3. Ik zette het in mijn zak. Ik bleef lopen. Lopen. Lopenlopenlopen.
Bekend gezich.
Nee, dat kan niet.
Lopen.
Dat is hij.
Nee.
Ja, dat is hij, verdomme verdomme verdomme.

Ken jij deze momenten? Tijd is zooo lang en ruimte bestaat niet.
“Wees normaal, alstublieft”

-Hoi!
“Oké, mijn hart is ergens, in mijn buik, en het is aan het schreeuwen. Hoe ziet mijn haar nu eruit?!”
-H..hoi, hoe is het met jou?
-Goed, en met jou? Waar ga jij naartoe?
“…en ik ben zo moe, en ik heb enorme kringen onder mijn ogen en… wacht even, wat heeft hij gezegd?!? Ach, ja.”
-Alles is goed! Nu ga ik naar een vriend..
“niet waar”
..en dan naar een andere vriend..
“niet waar”
..een vanochtend naar een groot feest..
“niet waar, kan ik stoppen?!”
-Ik ben zo jaloers! Zo, alles gaat goed met jou. Ik, daarentegen, werk zo veel en niets anders.

Een stap achteruits.

-Ja..
-Oké, zo, we kunnen een dag..

Twee stappen.

-..buiten of zoiets..

Drie.

-..gaan..ja..ik zal je..
-Ja, dag.

Maanden zullen voorbij gaan.