Elke keer als ik ziek word, word ik een beetje nerveus. Vooral als het een mooie dag als nu buiten is, dan is de situatie nog erger. Maar deze blog zal daarover niet gaan.
Omdat ik de hele dag in bed was, besliste ik om Beatrijs voor de literatuurles te lezen. Ik las het en ik keek naar mijn planken vol met boeken. Ik had het gevoel dat ik iets moet vinden maar ik kon het nog niet klaar zien. En toen zag ik het- de collectie van de Servische volksgedichten.
Wat mij eigenlijk bij Beatrijs opgevallen is, is dat clichématige situatie waarin een vrouw haar gewoon leven verlaat om een liefde te volgen. Nou ja, het is niet een liefde, het is de lifde en na een periode verdween hij en ze ging terug naar dat gewoon leven. Dat is in het kort natuurlijk, maar van hoeveel gelijke verhaalen hebben jullie al gehoord?
Steeds vaker blijken mij die ingewikkelde relaties als een soort val. Zelfs als je weet wat je wil en je heeft het, op een punt zal je je voelen zoals je nergens kan. Zo gevaarlijk.
Aan de andere kant zijn er Servische volksgedichten en mijn favoriete held, Banovic Strahinja, die zijn lieveling niet wilde vermoorden (ik zou, stomme wijf) hoewel hij dat kon.
Ik zal over negen Jugovic broers niet schrijven want ik denk dat ze vandaag de dag in Pastis whiskey zouden drinken samen met Natasa Bekvalac. In Strahinjica Bana straat, hoe ironisch.
Misschien zouden Strahinja en Beatrijs een beter koppel zijn, misschien zou ze haar schoonmoeder beu zijn en hem verlaten maar het is een feit dat er weinig door tijd veranderde wat de liefde betreft.
Нема коментара:
Постави коментар