Wie heeft gelijk?

Sinds we kinderen waren, waren er twee zijden. De slechte mensen de goede mensen. Het witte gedeelte van euroblok en het zwarte gedeelte. Wij en zij. Mensen die van Beatles meer hielden dan Rolling Stones. Maar als je ouder wordt, besef je dat er ook iets tussen bestaat. Wat drijft mensen dan tot de scherpste verdelingen, niet in het opzicht van "can we all get along" maar in het opzicht van "er is iets wat ik niet aanvaard maar ik denk dat je geen absoluut idioot bent."
In persoonlijk maak die fout vaak maar aan de andere kant heb ik een systeem dat jarenlag heel goed functioneert. Ik praat gewoon niet serieus met alle mensen. Ook luister ik niet serieus naar alle mensen. Het kostte me veel energie vroeger en nu als ik die selectie maak kan ik beter beoordelen wat de mensen naar wie ik echt luister zeggen.
Ten slotte, iedereen beslist voor zichzelf wie gelijk heeft. Ik persoonlijk hield altijd meer van het zwarte gedeelte van euroblok.

Hoofdpijn

Men denkt dat hij od zij alles kan doen. Je sta op, je ga naar de winkel en dan stopt alles. De hoofdpijn begint. Je voel je bijna verlamd omdat het elke gedeelte van je hooft pulseert.In die situaties denk ik meestal dat ik zoder twijfel dood zou gaan (omdat er geen andere oplossing bestaat) maar ook denk ik over het fenomeen dat mensen bijna nooit over hu hoofd denken als het geen pijn doet. In andere woorden- heel zelden denken we aan onze gezondheid als er niets mis mee is.
Weet je dat gevoel wanneer de pijn stopt en je bent er heel dankbaar voor?
Misschien zou het beter zijn als we allemaal elke dag dankbaar zijn voor de kleine goede dingen, zoals drie of vier giede vrienden, geen hoofdpijn en zo veel soorten van chocolade in de winkels.

Het verleden

Ik ben pas naar Nieuw Belgrado aangekomen. Nu woon ik hier niet meer, ik woon in een ander gedeelte van de stad.
Nieuw Belgrado is heel mooi tijdens de winter. Zo mooi dai niemand echt kan lopen wegens zo veel sneeuw. Toch maken de herinneringen aan een andere tijd dat imago nog beter. Van mijn balkon zie ik de straten en de bomen die een vaste deel van mijn leven maakten. Ik kan niet beslissen of die herinneringen even levendiger in de winter of zomer zijn. Mijn heel leven ben ik sterk onder invloed van die herinneringen, altijd iets uit het verleden. Is het zo moelijk om een afscheid van het verleden tijd te nemen? Is het omdat we altijd op een of andere manier denken dat het in het verleden beter was? Of zijn die herinneringen iets wat je mis en wat je niet wil vergeten omdat het jouw is. In elk geval, geniet ik soms niet van die gevoelens. Soms zijn ze te sterk. Of is het alleen de winter in Belgrado.

Ongelooflijk

Natuurlijk zal ik over de winter schrijven. Ik denk eigenlijk dat er niets anders dan sneeuw in m'n hoofd zit. Als ik van mijn kamer naar buiten kijk, denk ik hoe ik nooit zo veel sneeuw zag. En ik was nooit een liefhebber van het koude weer.
Daat verwijst alleen maar naar een ander feit en dat is: niet alleen dat ik in een verkeerde tijd geboren ben maar ook ben ik in een verkeerd klimaat geboren. Maar ook heeft dit weer een groot invloed op mijn luiheid. Ik doe niets en ik heb er geen zin om iets in de nadere toekmst te doen.
Eigenlijk is dit blog het eerste wat ik als een verplicht deed.
Naar de winkel gaan? Later..
Iets eten? Later..
Ik vrees dat als dit weer nog langer duurt zal ik nooit uit mijn stoel opstaan :(

en met nooit meen ik- nooit.