Elke mens heeft vrienden nodig. Dat zit in onze aard. Nou ja, dat zeggen we allemaal. Maar zijn sommige mensen onze "vrienden" alleen omdat we niet alleen kunnen zijn? Is dat hetzelfde als die vrouwen en mannen die altijd in een relatie moeten zijn?
Twee jaar geleden was ik in een onplezierige situatie tijdens wie twee vrienden een ruzie hadden. Die vrienden waren mannen, wat volgens sommigen makkelijker is dan als er in dezelfde situatie vrouwen zijn. Na twee jaar zag ik hen samen op de straat. Het leek alsof ze weer goede vrienden zijn. En toen vroeg ik me af- bestaat er een vervaldatum voor de problemen tussen mensen die niet alleen kunnen zijn? Wat ziet er zo eng in eenzaamheid? Onmiddelijk werd mijn waardering voor die twee mensen verlaagd.
Ik geloof in het vergeven maar in het geheugenverlies geloof ik toch niet.
Нема коментара:
Постави коментар