Een afscheid nemen

Mooi, he. Vaak reageren mensen heel gevoelig als het een einde is.  Ze maken een lijstje van de fijnste dingen die gebeurden, ze voelen ze zich een beetje treurig. Ik voel me gek. Ik heb het verkeerde examen aagemeld, ik heb al te veel examens en ook veel dingen naast de faculteit om te doen. Ik voel me echt niet treurig.
Nu wacht ik op een einde.
Maar niet alles was zo doelloos en stom tijdens dit vier jaar. Een meerderheid wel, maal niet alles. Ik leerde hoe onder druk te werken. Ik leerde Nederlands te praten. En enkele heel goede heb ik leren kennen. Dat is het belngrijkste. En ik zou mijn leven minder rijk vinden als dat niet gebeurde.

doei!

Nog een beetje

We hebben nog twee weken tot het einde van de faculteit. Ik kan het echt niet voorstellen. Kan je dat voorstellen? Je hoef nooit meer dichtbij dat verschrikkelijk gebouw langskomen. Zo prachtig. Je hoef nooit meer meer onverdragelijk doelloze vakken kiezen. Als ik daarover denk, kan ik ook niet geloven dat ik al  4 vier naar die plaats gegaan ben. Vier jaar en geen doden, dat is echt wonderlijk. Als ik een resume moet geven zou dat zo eruitzien: zelfcontrole.
Ik ben echt een master daarvan.
Nog twee weken.

Van god los

In tegenstelling tot al mijn eerdere blog, heb ik nu misschien iets nuttigs voor jullie. Een korte tijd geleden begon ik met het kijken naar een misdaad serie (een nederlandse misdaadserie) die ik echt interessant vond. Het heet Van god los, en jullie kunnen het wel op internet kijken. He is gebaseerd de echte misdrijven, soms is het grappig hoe mensen gek kunnen zijn maar vaker kreeg ik er kippenvel daarvan. En het is heel moeilijk om op mij een indruk te maken, vooral als die soort thema's zijn. Vaak zijn ze te flauw of gewoon saai. Maar deze serie is fantastish. Ook kan het helpen als een taaloefening, maar interessanter.

zich vragen

Ik vraag me allerlei dingen heel vaak af. Hoe zou ik eruitzien als ik ouder ben, hoeveel geld zou ik verdienen als ik iets anders doe, zou mijn leven helemaal anders zijn als ik een ander beslissing neem...
Een heleboel vragen. Volgens veel mensen is dat iets wat heel normaal vooral voor vrouwen is.
Ik vraag me heel vaak af hoe anders mijn leven zou zijn als ik verschillende mensen (dan die die ik al ken) ontmoet. Misschien zou ik naar een andere soort muziek luisteren. Misschien zou ik van andere kleuren houden.
En misschien zou alles hetzelfde blijven. Ik geloof dat ik met sommige eigenschappen gewoon geboren was. Koppigheid bijvoorbeeld. Dat is onafhankelijk van mijn horoscoop, ik bedoel.
Toch, geloof ik ook dat mijn leven helemaal anders zou zijn als ik sommige mensen nooit ontmoet had.
Dat zou echt jammer zijn.

goede vriende slechte vrienden

Elke mens heeft vrienden nodig. Dat zit in onze aard. Nou ja, dat zeggen we allemaal. Maar zijn sommige mensen onze "vrienden" alleen omdat we niet alleen kunnen zijn? Is dat hetzelfde als die vrouwen en mannen die altijd in een relatie moeten zijn?
Twee jaar geleden was ik in een onplezierige situatie tijdens wie twee vrienden een ruzie hadden. Die vrienden waren mannen, wat volgens sommigen makkelijker is dan als er in dezelfde situatie vrouwen zijn. Na twee jaar zag ik hen samen op de straat. Het leek alsof ze weer goede vrienden zijn. En toen vroeg ik me af- bestaat er een vervaldatum voor de problemen tussen mensen die niet alleen kunnen zijn? Wat ziet er zo eng in eenzaamheid? Onmiddelijk werd mijn waardering voor die twee mensen verlaagd.
Ik geloof in het vergeven maar in het geheugenverlies geloof ik toch niet.

Peppermunt + chocola = liefde

Ik ben een van die mensen die after 8 adoreren. Echt waar, ik zou nu zeker triest zijn als er geen sterker werkwoord dan "houden" bestaat. Ik herinner me nog toen ik mijn eerste after 8 proefde. Het was een echt liefde op het eerste gezicht. Of smaak. Hoe dan ook herinner ik me nog ook dat ik ze heel lang niet kon vinden. Namelijk importeerden we het en nadat er met de sancties begonnen was, was er geen after 8 in de winkels. Ik vergeet mijn liefde uit de kinderjaren tot een dag toen ik een winkel instapte. En daar waren ze. Alles was hetzelfde. Onmiddelijk herinnerde ik me ook aan de klok die op de verpakking stond. En aan de smaak. Die hemelse smaak.
Het is ook heel leuk als je goede vrienden heb die je zulke snoepjes voor je verjaardag of zonder reden geven.

(dank je)

Goede keuzen

Als een plan mislukt, wiens schuld is het? Of beter, kan je ooit je eigen leven controleren?
In de laatste tijd hoor ik veel onlogische verhalen via mijn vrienden. Misschien is het wegens de lente of is het gewoon maar zo, maar ik kan niet zeggen dat ik hen niet begrijp. Mijn vrienden, niet de verhalen. Omdat het vaak zo gebeurt, je denkt dat je alle controle over je leven hebt en na twee seconden begrijp je wel dat het onmogelijk is. Er zal altijd een ONZICHTBARE factor bestaat. Vaak vraag ik me af of ik ooit zal begrijpen waarom we nooit een totale controle kunnen hebben. Zijn we te stom, of gaat het om enkele magische dingetjes rond ons heen die niet kunnen zien, laat staan begrijpen? Hoe dan ook, maak ik plannen. Ik doe dat elke dag. Soms alleen, soms met iemand anders. We kunnen alleen maar voor het best hopen.

Tweet longer

Wat de moderne tijd meebrengt weten we allemaal al goed. Nog belangrijker, gebruiken wij dat heel vaak, Natuurlijk denk ik hier aan de internet. Het is volgens mij bijna onmogelijk en ook niet normaal dat we geen internet gebruiken omdat we de dag beter kunnen doorbrengen. Dat permiteren on onze verplichtingen ons niet.
Maar, wat is er met het vermaak? Die namelijk grote tijd die wij op internet doorbrengen? En hiermee denk ik in de eerste plaats aan facebook on twitter.
Als we iets op internet plaatsen, bijvoorbeeld iets wat we leuk of niet leuk vinden, wat willen we echt daarmee bereiken? Zijn we allemaal in onze aarde exhibitionisten? Sommigen meer, sommigen minder. In het verhaal dat facebook je helpt om met je vrienden die heel ver zijn te contacteren geloof ik niet. Dat is een procent van je tijd, en hoewel je offline blijkt te zijn, weten we allemaal dat je onbewust al de derde zak chips geopend heeft.
Nou, de zon schijnt nog, maar ik moet mijn blog schrijven!
En een beetje twitteren.

Verkieziengen

Soms is mij ongelooflijk hoe ongeinteresseerd ik ben wat de nationale verkiezingen betreft. En elke keer is het erger. Deze keer denk ik absoluut niet over de kandidaten na (omdat het om het even is) maar ik kijk af en toe naar hun campagnes. Ongelooflijk. Natuurlijk zijn ze stom in alle landen maar het is altijd het ergst als het aan jou gebeurt. Ten eerste die "Ujedinjeni regioni" of wat dan ook. Wie heeft naar die reclames gekeken en gezegd "Nou, dit is toch heel goed!" Ik vroeg me altijd af of ze blind zijn of gewoon willen ze niet te veel denken. Ik bedoel, iemand krijgt geld voor die idiotische motto's maar zo stom, echt waar? En wat is er aan de hand met Cedomir Jovanovic? Waarom ziet hij er zo onbewust uit? Is dat een gedeelte van zijn campagne of wil hij echt dat mensen blijven te denken dat hij alle drugs gebruikt?
Hoe dan ook, deze verkiezingen zullen echt belachelijk zijn.

Herinneringen

Hoe zou mijn leven zonder allerlei herinneringen eruitzien?
Helaas of gelukkig, hoor ik bij de groep mensen die niet zo makkelijk het verleden van het heden apart kunnen zetten. Vaak denk ik aan de mensen, de ruimten, de geuren die ooit rond mijn heen waren. En vaak is dat te eng.
Aan de andere kant neem ik te makkelijk het afscheid van sommigen. Het is alsof ik ze in een aparte deel van mijn hersens zet en ze bestaan niet meer voor mij.
Hoe dan ook, probeer ik niet zo veel na het verleden te kijken. Wat ik nooit begrepen heb is de reden waarom we niet zonder de herinneringen kunnen leven. Vooral als ze triest zijn. Het gevoel van pijn dat het hart vervult is sterket dan elke drug of alcohol. Ben ik verslaafd aan het verleden? Hoop niet.

Wie heeft gelijk?

Sinds we kinderen waren, waren er twee zijden. De slechte mensen de goede mensen. Het witte gedeelte van euroblok en het zwarte gedeelte. Wij en zij. Mensen die van Beatles meer hielden dan Rolling Stones. Maar als je ouder wordt, besef je dat er ook iets tussen bestaat. Wat drijft mensen dan tot de scherpste verdelingen, niet in het opzicht van "can we all get along" maar in het opzicht van "er is iets wat ik niet aanvaard maar ik denk dat je geen absoluut idioot bent."
In persoonlijk maak die fout vaak maar aan de andere kant heb ik een systeem dat jarenlag heel goed functioneert. Ik praat gewoon niet serieus met alle mensen. Ook luister ik niet serieus naar alle mensen. Het kostte me veel energie vroeger en nu als ik die selectie maak kan ik beter beoordelen wat de mensen naar wie ik echt luister zeggen.
Ten slotte, iedereen beslist voor zichzelf wie gelijk heeft. Ik persoonlijk hield altijd meer van het zwarte gedeelte van euroblok.

Hoofdpijn

Men denkt dat hij od zij alles kan doen. Je sta op, je ga naar de winkel en dan stopt alles. De hoofdpijn begint. Je voel je bijna verlamd omdat het elke gedeelte van je hooft pulseert.In die situaties denk ik meestal dat ik zoder twijfel dood zou gaan (omdat er geen andere oplossing bestaat) maar ook denk ik over het fenomeen dat mensen bijna nooit over hu hoofd denken als het geen pijn doet. In andere woorden- heel zelden denken we aan onze gezondheid als er niets mis mee is.
Weet je dat gevoel wanneer de pijn stopt en je bent er heel dankbaar voor?
Misschien zou het beter zijn als we allemaal elke dag dankbaar zijn voor de kleine goede dingen, zoals drie of vier giede vrienden, geen hoofdpijn en zo veel soorten van chocolade in de winkels.

Het verleden

Ik ben pas naar Nieuw Belgrado aangekomen. Nu woon ik hier niet meer, ik woon in een ander gedeelte van de stad.
Nieuw Belgrado is heel mooi tijdens de winter. Zo mooi dai niemand echt kan lopen wegens zo veel sneeuw. Toch maken de herinneringen aan een andere tijd dat imago nog beter. Van mijn balkon zie ik de straten en de bomen die een vaste deel van mijn leven maakten. Ik kan niet beslissen of die herinneringen even levendiger in de winter of zomer zijn. Mijn heel leven ben ik sterk onder invloed van die herinneringen, altijd iets uit het verleden. Is het zo moelijk om een afscheid van het verleden tijd te nemen? Is het omdat we altijd op een of andere manier denken dat het in het verleden beter was? Of zijn die herinneringen iets wat je mis en wat je niet wil vergeten omdat het jouw is. In elk geval, geniet ik soms niet van die gevoelens. Soms zijn ze te sterk. Of is het alleen de winter in Belgrado.

Ongelooflijk

Natuurlijk zal ik over de winter schrijven. Ik denk eigenlijk dat er niets anders dan sneeuw in m'n hoofd zit. Als ik van mijn kamer naar buiten kijk, denk ik hoe ik nooit zo veel sneeuw zag. En ik was nooit een liefhebber van het koude weer.
Daat verwijst alleen maar naar een ander feit en dat is: niet alleen dat ik in een verkeerde tijd geboren ben maar ook ben ik in een verkeerd klimaat geboren. Maar ook heeft dit weer een groot invloed op mijn luiheid. Ik doe niets en ik heb er geen zin om iets in de nadere toekmst te doen.
Eigenlijk is dit blog het eerste wat ik als een verplicht deed.
Naar de winkel gaan? Later..
Iets eten? Later..
Ik vrees dat als dit weer nog langer duurt zal ik nooit uit mijn stoel opstaan :(

en met nooit meen ik- nooit.